Verhaal van

Geschiedenis van.. zorgcentrum St. Elisabeth

Geschiedenis van.. zorgcentrum St. Elisabeth

Een terugblik op St. Elisabeth ten tijde van de Kleine Zusters van de Heilige Joseph

In de bosrijke omgeving van het Limburgse Haelen ligt het in 1240 gestichte St. Elisabeth klooster. Door de eeuwen heen is het klooster in handen geweest van verschillende congregaties. Voordat het klooster onderdeel werd van Stichting Land van Horne, diende het ruim 56 jaar als klooster bejaardenoord voor de Kleine Zusters van de Heilige Joseph. Mieke Caris en Tiny Cox blikken terug op deze goede oude tijd.

In het St. Elisabeth klooster verbleven doorgaans tachtig zusters. Sommige zusters woonden permanent in het verzorgingsgedeelte van het klooster en anderen verbleven hier tijdelijk voor een vakantie of retraite. Vlak na hun afstuderen werden Mieke en Tiny, die vlakbij het klooster woonden, benaderd voor een baan in St. Elisabeth. De beide dames gingen aan de slag in de huishouding. Mieke wilde eigenlijk een nieuwe studie gaan volgen, maar besloot toch een half jaar te kijken hoe de baan in het klooster zou bevallen. "Nu bijna veertig jaar later lopen Tiny en ik hier nog steeds rond."

 

Tiny en Mieke weten nog precies hoe de werkdagen er onder leiding van de zusters uitzagen. "We dekten de tafels zodat de zusters op gezette tijden konden ontbijten, lunchen, koffiedrinken en dineren, vervolgens deden we de afwas en in de tussentijd was er ruimte voor andere huishoudelijke taken. Eens per jaar stond de grote schoonmaak op het programma, alles werd geschrobd en het houtwerk geboend. Er ging dan héél wat teakolie en groene zeep doorheen." Veel van de werkzaamheden werden samen met de zusters uitgevoerd, daardoor ontstond een hechte band.

 

Die hechte band blijkt ook uit de grote mate van betrokkenheid van de zusters bij de het personeel. Tiny: "We groeiden als jonge meiden grotendeels op binnen de kloostermuren. De zusters waren altijd erg geïnteresseerd en kwamen in het weekend, bij een trouwerij of een geboorte zelfs bij je thuis op de koffie." Mieke: "Als ik daar nu op terugkijk is dat super bijzonder. Je kunt wel stellen dat we eigenlijk tachtig extra moeders hadden."

 

Het personeel maakte tussen de bedrijven door ook veel lol met de zusters. Tiny: "Bij een feestje trokken we met zijn allen de verkleedkleren uit de kast en voerden we samen toneelstukjes en liedjes op. En in de winter schaatsten we in onze pauzes over de bevroren gracht rondom het klooster terwijl de zusters ons aanmoedigden." Mieke vult aan: "We hielden elkaar ook geregeld voor de gek. Zo hebben we een zuster die dol was op kauwgom ooit een fopkauwgom gegeven. Toen ze terugkwam van haar wandeling in de tuin was haar hele mond blauw uitgeslagen. We kwamen niet meer bij van het lachen."

Aan de besloten kloosterperiode van St. Elisabeth kwam een eind toen de aanwas van nieuwe zusters voor het klooster afnam. In 2006 werd St. Elisabeth als zorgcentrumonderdeel van Land van Horne. Vanaf dat moment wonen er ook niet-religieuzen. Dit was zowel voor de zusters als het personeel wennen. Maar de bijzondere sfeer en de betrokkenheid, die is volgens Mieke en Tiny nog net zo aanwezig als in die goede oude tijd.

Dit artikel is geschreven voor het cliëntenmagazine nr. 1 2018 van Land van Horne.


Bekijk alle verhalen