Verhaal van

Marloes

Marloes

Verpleegkundige Huntingtonafdeling

De Huntingtonafdeling beviel mij zo goed, dat ik daar gebleven ben

Vroeger wilde ik altijd kapster worden, maar dat raadden ze me af vanwege gezondheidsklachten. Ik ben de opleiding Helpende gaan doen. Omdat het zo goed ging, heb ik na deze opleiding direct doorgeleerd voor Verzorgende IG en Verpleegkundige. Tijdens mijn eindstage kwam ik op de Huntingtonafdeling van Land van Horne terecht en dat beviel mij zo goed, dat ik daar gebleven ben 

Ik zoek uitdaging en afwisseling, daarom past deze doelgroep goed bij mij. Je hebt te maken met jongere én oudere mensen en het is nog een redelijk onbekende doelgroep met een behoorlijk heftige ziekte. Iedere dag is weer anders. Je merkt dat wij als team invloed hebben op de gemoedstoestand van de mensen. Als wij rustig zijn, dan geeft dat ook resultaat in de woongroep.

Als ik tegen anderen vertel dat ik werk met mensen met de ziekte van Huntington, dan hoor ik vaak de reactie 'wat heftig'Veel mensen denken dat er elke dag onrust is op de afdeling, maar dat is niet zo. Natuurlijk is het ook wel eens lastig. Het is voor deze cliënten goed dat ze bij ons wonen, zodat ze de juiste zorg krijgen.

Wij hebben een wisselend team, jong en oud. Een team met humor, waar je alles tegen kunt zeggen en die achter je staat. In ons team moet je goed samenwerken. Dat is in een ander team natuurlijk ook, maar bij onrustige cliënten ben je van een andere collega afhankelijk. 

Stichting Land van Horne is een grote organisatieDe laatste jaren is de stichting flink aan het uitbreiden met specialisaties in de zorg die andere zorgorganisaties in de regio niet aanbieden. Als je een opleiding wilt doen, is dat altijd mogelijk. Als je iets anders wilt, dan kan dat bij Land van Horne. Echt een aanrader! Ik zit hier de komende jaren nog op mijn plaats. Er zijn nog genoeg kansen! 


Bekijk alle verhalen